Mijn Bijna Dood Ervaring

Het was een warme zomerdag in Juni 2011 toen een plotseling opkomende ziekte mij trof.Een bacterie legde mijn longen volledig stil. Een aantal organen volgde  in een rap tempo. Het grootste probleem was dat ik nauwelijks voldoende zuurstof opnam om in leven te blijven. Dientengevolge werd ik met spoed opgenomen in het Rijnstate Ziekenhuis in Arnhem. Ik werd via de trauma-kamer opgenomen op de High-Care afdeling en daar aan allerlei apparatuur aangesloten.De beademingsmachine diende mij in leven te houden en ruim een week hebben de artsen alles op alles gezet om mij in leven te houden en vooral de bacterie te bestrijden.Na twee weken lukte dit uiteindelijk.

Maar de wereld waarin ik weer terug kwam was niet meer de wereld die ik voorheen gekend had.Die twee weken in coma had ik een andere wereld gezien en leren kennen. Ik had een Bijna-Dood-Ervaring gehad, een ervaring die alles anders zou maken.Een ervaring die ik voor geen goud wil missen, een ervaring die mijn leven verrijkt heeft in alle opzichten. Maar ook een ervaring die mij in het alledaagse huidige leven veel problemen oplevert en vaak parten speelt in de dagelijkse gang van zaken. De wereld is niet ingericht op mensen die een BDE hebben ervaren. Vreemd eigenlijk want het is in mijn optiek die enigste beleving die wij ooit allemaal zullen kennen.

De medici in de traumakamer probeerden mijn zuurstof-gehalte in het bloed te verhogen door zuurstoftoediening. Dat lukte niet. Ik was na een tijdje te moe om zelfs adem te halen. Ik was zeer moe maar het gekke was, ik voelde mij uitermate rustig. Het leek alsof ik in een vacuum terecht was gekomen en dat voelde geweldig. Alles was stil en alles was sereen. Een enorm warm rustig gevoel kwam over mij heen. Volgens mijn vrouw volgde er op dat moment een zeer hectische situatie in die kamer. Het traumateam was een explosie van handelingen. Ik had het niet door maar men probeerde mij voor sterven te behoeden. Er werd een beademingstube ingebracht en kreeg veel medicijnen toegediend . Dat heb ik allemaal niet meer meegekregenP1010498

Daarna gebeurden er dingen waarvan ik niet weet of ik ze in de goeie volgorde plaats. Ik plaats ze op volgorde van mijn gevoel.

In het coma was ik in mijn beleving met mijn vrouw plots in Duitsland.Ik wist dat ik ziek was, ernstig ziek maar het hinderde mij niet in mijn doen en laten.Wij kwamen aan op een plek,bij een oud gebouw, afgelegen van de bewoonde wereld.dietzenbach 019

 

Op die plek bevonden zich mensen rond een groot vuur.Het waren allemaal donker gekleurde mensen.Een grote man haalde ons erbij en bracht ons naar het vuur en net als de andere mensen namen wij plaats in de kring.De mensen raakten mij beurtelings aan, alsof ze iets probeerden te ontdekken. Er werd geen woord gesproken.Toen het ritueel beëindigd was ontfermde een mooie oude vrouw zich over mij. Zij was gekleed in prachtig gekleurde doeken en gaf mij het gevoel de leiding te hebben.Zij was degene die mij zou begeleiden. Woorden waren er niet en ook niet nodig. Ik wist wat ze bedoelde.Toen het ritueel ten einde was liet de vrouw mij letterlijk voelen hoe ziek ik was. Zij legde haar handen op mijn borstkast en stuurde mij als het ware het gevoel hoe ziek ik was. Ik kan dit gevoel 24 uur per dag terug naar boven halen en weer opnieuw ervaren. “wij kunnen niets meer voor je doen”,zei ze. “Je moet je laten behandelen”. “ga nu maar “.En ze stuurde mij weg.

henny 001 (1)

 

 

 

 

En daar lag ik, in het ziekenhuisbed.Ik stond aan het hoofdeinde van het bed en keek op mezelf neer,alsof ik bij mezelf op bezoek was.Ik vond het de gewoonste zaak van de wereld en voelde me uitermate prettig.Ik wist dat er op dat moment meer mensen in de kamer aanwezig waren, ik kon ze voelen en zien.Ik herkende ze meteen, het waren familieleden.Goeie bekenden die overleden waren.Nog steeds voelde het als de normaalste zaak van de wereld.Plotseling deed heel gestaag een jongedame, gekleed in het zwart, haar intrede in de kamer.Eerst was het een wazig beeld,maar het nam in scherpte toe. Ik was blij haar te herkennen en tegelijkertijd schrok ik als nooit tevoren. Het was mijn moeder , in haar jonge dagen. Zo had ik haar nog nooit gezien, maar zonder twijfel mijn moeder.Het gevoel was enorm. Het drong in een flits tot me door; Mijn familie kwam mij halen. Maar net zo snel was de angst verdwenen zoals hij mij overmand had, want ik wist dat ik een keuze had en moest maken. Ik wist, ik voelde dat ik terug moest, naar mijn vrouw en kinderen. En ik moest nog iets doen. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wat maar ik heb een doel en dat moet ik nastreven en verwezenlijken. En dat gaat zeker lukken, geen twijfel mogelijk.Ik sprak tegen mijn moeder, zei dat ik niet met haar mee kon, nog niet. Het enige dat ze uiteindelijk tegen me zei : “dat is goed jongen, dan ga ik je helpen”.Een zin die tot op de dag van vandaag zo,n onmetelijke explosie van energie met zich meebracht- en brengt, vrijwel niet te beschrijven.Die woorden gaven rust, ze helpt me nog steeds, ik voel het.

En weg was de familie, ze hadden hun goedkeuring gegeven dat ik terug zou gaan. Ze stemden in, ik vind het moeilijk te omschrijven maar ik voelde hun warme instemming.Toen begon mijn zoektocht, ik zou terug gaan maar had nog een lange weg te gaan.

Ik was plots weg uit mijn kamer en bevond mij in een lange, smalle gang die ik door moest zien te lopen. Overal was gang, voor mij , achter mij. Een plafond kon ik niet zien.Het was oneindig.En het voelde goed. Tijd is een factor die niet te bepalen is, hoelang ik daar was weet ik niet. Het kan een seconde zijn, wellicht dagen. Ik weet het simpelweg niet. Uit het niets was daar plotseling het eind van de gang. Ik draaide  naar rechts en stapte uit de gang.Andere opties waren er niet.Ik ging door de opening en bevond mij in een onmetelijke zandvlakte.De gang was verdwenen. Overal waar ik keek was zand.Ik liep niet, ik zweefde niet. Ik bewoog gewoon. Mijn handen voelden door en in het zand. Het zand gleed door mijn handen. Een enorme ervaring. Mijn handen en het zand waren met elkaar verbonden. Het zand was in mij en ik was in het zand. Grenzen waren afwezig.De omgeving waarin ik mij bevond was zeer eenvoudig en tegelijkertijd enorm complex. Het leek alsof alle antwoorden op alle vragen in het zand waren. Je hoefde je hand maar uit te steken in het zand en je wist datgene dat je weten wilde.Het zand leek een energiemassa. Het zand was geluk, wijsheid. Een enorme rijkdom.Toen ik uit het coma ontwaakte ben ik dagenlang met washandjes bezig geweest het zand van mijn handen te verwijderen.Ik werd het gevoel van het zand niet kwijt. Niemand begreep wat ik aan het doen was toen, nu wel.

Opeens was er een enorme watermassa en ik bevond mij boven het water.Het leek alsof mijn gedachte voldoende waren om me te sturen.Maar ik wist dat ik niet over het water moest gaan.Ik ging weer terug naar het zand en het water was verdwenen. Weer voelend in dat geweldige zand. Ik kreeg een enorme groene gloed te zien en ging erop af.Het trok mijn aandacht. Ik was dichtbij de gloed . Het bleek een immense grasvlakte te zijn. Alle grassprieten waren exact gelijk van lengte. Het deinde rustig heen en weer alsof er een zacht briesje mee speelde.Maar het voelde als te perfect. Het was niet mijn gras en ik wist dat ik terug moest naar het zand.Ik keerde terug naar het zand en het was goed. Naar mijn idee heeft deze tocht zich een aantal malen herhaald.

Daar stopt ook mijn herinnering aan de BDE. Ik werd wakker. Ik zag mijn vrouw en was blij als een kind. Wat hield ik van haar.Ze droeg een gele zomerjurk, een beeld dat ik nooit zal vergeten.

Rieu 2014 027

 

 

 

 

Voor mijn gevoel had ik een nachtje geslapen, hooguit.

In werkelijkheid had ik bijna 14 dagen in coma gelegen, waarvan de eerste acht dagen mijn familie geen moment van mijn zijde was geweken. Ik bleek stervende te zijn geweest.

Ik vind het nog steeds moeilijk te geloven.Ik had de mooiste reis van mijn leven gemaakt. Ik mis die reis nog elke dag.Die reis wekt minstens 100 maal per dag een heimwee op, die ik maar niet opgevuld krijg.Elke keer weer die herbelevingen. Alhoewel ik blij ben thuis te zijn, was daar waar ik was, het echte bestaan.Ik ervaar het als moeilijk dat ik het wel  kan vertellen, maar ik kan het gevoel niet overbrengen.Dat blijf ik een manco vinden.

De plek in Duitsland heb ik gevonden. Ik ben op mijn intuitie afgegaan en vond de plek moeiteloos. Ik heb in het ziekenhuis getekend waar ik was en het klopte in elk detail.Het is in Dietzenbach, bij een boerderij die van de 12e eeuw tot de 18e eeuw als klooster heeft gefungeerd.En het voelt er goed, meer dan goed.

De vraag die mij vaak gesteld wordt ; “ben je niet bang dat je weer zo ziek wordt”?

Ik vind het een vreemde vraag. Angst voor de dood ken ik niet, toen niet en nu niet.Mijn leven ervaar ik als draaglijk omdat ik weet dat ik daar ooit weer kom.Morgen of over 30 jaar, het is goed.Ik zal nooit alleen sterven. Ik heb hier mensen waar ik veel van hou en aan gene zijde heb ik mensen waar ik veel van hou. Wat zou ik meer kunnen wensen ?

Zoals ik al zei, de tijdsfactor maakt het voor mij gecompliceerd.Tijd bestaat aan gene zijde niet. Ik weet het maar kan het niet uitleggen. Tijd hebben wij mensen uitgevonden om orde voor onszelf te bewerkstelligen. Althans dat is mijn mening. Aan gene zijde heb je er niets aan. Hier eigenlijk ook niet. Een minuut geleden was verleden. Over een minuut is de toekomst.Beiden kunnen we niet meer beïnvloeden. Dus als je het letterlijk neemt leven we alleen nu op dit ene moment,  in het niets, in het vacuum, tussen verleden en toekomst

 

Gerard J.M.L. Heijnen