Water

 

Tijdens mijn wandeling met mijn hond Lennie op een regenachtige ochtend, wandelde ik zoals elke ochtend langs de vijver aan het begin van het bos. De plek was rond die tijd altijd stil en verlaten en een van mijn favoriete plekjes.

De regendruppels vielen in de vijver en veroorzaakten een schouwspel van verdwijnende en terugkerende kringen, een tafereel dat zich zonder enige moeite herhaalde.

Ook nu was de plek stil, maar niet verlaten.

Een dame, ik schatte haar rond de 60 jaren oud, zat gehurkt naast de vijver. Het verbaasde mij enigszins dat ze zo lenig was. In die houding zitten leek haar geen enkele moeite te kosten. Ik keek enige tijd naar haar maar zij leek mij niet op te merken.

Ze staarde in de vijver alsof ze leek te verwachten dat er elk moment iets uit het water zou springen.

Ik sloeg haar al traag lopend enige minuten gade. Alhoewel ik er de eerste minuten gewoon naar kon kijken bekroop mij gaandeweg toch een verontrustend gevoel. Zou ze zich misschien niet lekker voelen, vroeg ik me plots af ? Ik wilde dit onbehaaglijke gevoel bij mezelf laten verdwijnen en besloot op haar af te stappen en het gewoon te vragen .

Ik was vlakbij haar toen ze alsmaar turend in de vijver zei : “Ik kan er hele dagen naar kijken, naar de druppels in het water”. Zoals de druppels zich zonder enige moeite voegen bij hun eigen soortgenoten. Konden wij mensen dat maar, dat zou wat zijn. Een kleine rimpel en ze zijn samen, verenigd.

Ik was met stomheid geslagen. Ze bleek er bewust te zitten om een of andere reden. Ze had gemerkt dat ik er was, zonder ook maar een keer te kijken.

“Maar U bent doorweekt van de regen” zei ik. Voor het eerst keek ze mij aan met een blik, alsof ze totaal niet begreep wat ik bedoelde.

Ze draaide haar hoofd weer naar de vijver en deed alsof ze mijn opmerking totaal niet gehoord had.

Vervolgens begon ze weer te praten ;  “Wij weten eigenlijk helemaal niet wat water is”.Het klonk bijna droevig.

“Ja “, zei ze grinnikend, H2O dat weet ik ook wel, maar dat zegt nog niks over wat water nou eigenlijk is.

“Weet jij het ?”, vroeg ze en draaide met een snelle beweging haar hoofd mijn kant op.

Ik kon een kleine glimlach nauwelijks onderdrukken. Tuurlijk zei ik, Water is……….en mijn glimlach verdween. Eh, water is …………. Ik was met stomheid geslagen. Ze stelde mij een belachelijk eenvoudige vraag. Ik voelde tegelijkertijd van binnen lichte verontrusting. Ik wist het antwoord niet.Hoe snel ik ook probeerde te denken, ik wist het niet.”Ja,ja”, zei ze op een bijna sarcastische toon, “daar sta je dan, jij weet het ook niet”. “Water”, zei ze,” komt het meeste voor in dat lijf van je. En het grootste gedeelte op deze aardkluit is bedekt met water. We doen er van alles mee,we gebruiken het, vervuilen het, proberen het onder controle te krijgen en toch weten we niet wat het is.Mijn zoon is een dokter op een universiteit in Duitsland. Die houdt zich al jaren bezig met water. Hij is gefascineerd door water. Zal wel in de familie zitten zei ze al schouderophalend. Hij weet tot nu toe een ding zeker van water, namelijk dat hij niet weet wat het nou werkelijk is. Hij weet wel dat water iets kan dat vrij uniek is. Niets ander kan dat”.

Ze keek mij aan en leek verbaasd dat ik er nog steeds stond. Ik kon gewoon niet verder wandelen. Ik verwachtte op een of andere manier dat ze mij wereldnieuws ging vertellen. Maar tegelijkertijd kwam het vreemd op mij over, dat een normaal ogende vrouw, mij tijdens een wandeling met de hond wereldnieuws zou gaan onthullen.

“Water is de enigste vloeistof die kan bevriezen, ontdooien, verdampen en weer in deze vijver kan  terugkomen  en dan is het nog steeds water. Water kan de zwaartekracht tarten. Gaat gewoon in de bomen naar boven en ze gooide haar hand de lucht in.Gewoon omhoog, onhoudbaar”.

“moet je niet verder met die hond ??,dat beest zal wel denken”. Ze zei het, maar het leek haar totaal niet te boeien dat de hond ongeduldig werd.

“Mijn zoon vertelde me en dat laat me maar niet meer los, zei ze geïrriteerd, dat water herinneringen kan opnemen uit alles waar het mee in aanraking komt”.Ze leek bozer maar ook tegelijkertijd verliefd op het water te worden. Ik keek omhoog en kon de druppels nog net zien aankomen voordat ze mijn hoofd raakten.Ik vroeg me af hoe die druppels dan eruit zouden zien of aan zouden voelen als ze via mijn lijf weer in de grond zakten.

“Zie, zei ze,” je weet meer dan je denkt want nu ga ook jij het voelen”. “Ik denk dat mijn zoon gelijk heeft”, zei ze op gedempte toon.

“Tranen nemen toch ook emoties mee naar buiten, dat voel ik” zei ze.” Ze halen de scherpe kantjes van je herinneringen en nemen ze mee, naar de andere druppels”.

“Dus”, zei ze al zuchtend; ” We zouden veel meer respect voor water moeten hebben”.

Ze stak haar vinger omhoog en zei :” ik heb wel eens gehoord van een man, die lang geleden leefde en die man presteerde het om over het water te lopen”. Ze keek me aan met een liefdevolle blik en zei op een zeer besliste toon : “Die man had nog eens respect voor water. Die wist wat water werkelijk was. Hij kon er alles mee doen wat hij wilde. Hij gaf zelfs zijn evenbeeld door aan het water, dat water verspreidde zich over de gehele aardbol, in de regen en in de oceanen”. “En”, zei ze lachend ,” dat water is er nog steeds. En daarom weten wij nog steeds wie hij is, tenminste als je niet bang bent om het water aan te raken en ze stak langzaam haar handen in de vijver”.

 

De hond was languit gaan liggen en staarde naar het water in de vijver.

vijver

 

http://bit.ly/natureispwaterreaking

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *